ต้าร์ CS มมส

..เพื่อน คือ คนที่ไม่ต้องอยู่ด้วยกัน .. ก็รักกัน ได้

ไม่ต้องเห็นกันทุกวัน ..ก็รักกันได้

ไม่ต้องหวานใส่ กัน .. ก็รักกันได้

แต่รักอยู่อยู่ฝ่ายเดียว .. เป็นเพื่อนกันไม่ได้

เพราะเพื่อน ..ไม่ ได้เกิดมา พร้อมหน้าที่ .. อย่างคำ ว่า .. พ่อแม่

ไม่ได้จบลง พร้อมหน้าที่ .. อย่างคำว่า .. แฟน

แต่เกิดการกระทำซึ่งกันและกัน จะอยู่หรือไป .. ใช้ 'ใจ' เป็น เกณฑ์

จะอีกกี่นาน เพื่อนก็ ยังเป็นทั้งรอยยิ้ม และ เสียงหัวเราะที่ไม่มีวันเลือน หาย


.........เพื่อน คือ คนที่เรามั่นใจอยากไปหามากที่สุดไม่ว่าจะในยามสุขหรือยามทุกข์

เพื่อนคือคนที่ เราไม่ต้องนอนร้องไห้ คอยโทรศัพท์ทั้ง คืน .. เพื่อนก็โทรมาหา

ฐานะ .. ไม่ใช้ตัววัดว่าใครเหมาะจะ เป็นเพื่อนใคร

หน้าตา ..ไม่ใช้มาตรฐานบอกว่า ใครควรจะเป็นเพื่อนใคร

แต่น้ำใจ ..จะเป็นเครื่องชี้ให้เรารู้ ว่าใครที่ควรจะเป็นเพื่อน เรา


......เพื่อน คือคนที่แอบมาปรุงแต่งชีว ิตเรา ซะจนกลายเป็นอาหาร จานแปลก

มีทั้งหวาน ขม อมเปรี้ยว เดี๋ยวเติม ความห่วงใย เดี๋ยวใส่ความรัก หมักเป็นความผูกพันจนได้

ที่สุดท้ายก็กลายเป็น อาหารจานดี ที่ไม่มีผักชีโรยหน้า

แต่ว่าเติมความจริงใจได้จนเต็มจาน


.......เพื่อน... ก็เหมือนเสื้อตัวเก่งที่เราจะหยิบมาใส่ทุกครั้งที่เราต้องการความมั่นใจ

และเมื่อพ้นเวลานั้นไป ..เสื้อตัวนี้ก็ยังแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้าใบเดิมเสมอ

เหมือนกับเพื่อนที่จะอยู่กับเราในวันที่เราไม่สบาย ใจ.........
 

เพื่อนสนิท...ก็คือ เพื่อนธรรมดาๆ คนนึง ที่ดันสนิทกันมากกว่าเพื่อนธรรมดาๆ ทั่วๆไป...
ซึ่งมันก็ต้องมีอะไรหลายๆ อย่าง ที่คล้ายๆ กับเรามากกว่าเพื่อนคนอื่น...ถึงจะมาสนิทกันได้...

บางที อาจไม่ใช่นิสัย...
บางที อาจไม่ใช่หน้าตา...
บางที อาจไม่ใช่ฐานะ...
บางที อาจไม่ใช่ระดับความรู้...
แต่มันอาจจะมีอะไรบางอย่าง ที่ต้องเป็นมันคนนี้เท่านั้นที่มี...

บางครั้ง...เราก็ไม่ไปที่ที่เราอยากไป...เพียงเพราะว่า มันไม่ไปด้วย ...
บางครั้ง...นั่งเงียบอยู่ได้ตั้งนาน แต่แค่เห็นหน้ามัน...น้ำตาที่กลั้นไว้แทบตาย กลับทะลักออกมาได้จนหมด...
บางครั้ง...ถ้ามีเสียงหัวเราะของมันด้วย...เราจะหัวเราะได้ดังกว่านี้...
บางครั้ง...ร้อยคำปลอบใจของใครก็ไม่รู้...ยังอุ่นใจไม่เท่ามือมันที่แค่ตบเบาๆ ที่หัวไหล่ บอกเป็นนัยๆ ว่า เราอยู่ตรงนี้...

ชอบคำๆ นึงที่บอกว่า...เราไม่ได้เป็นแค่เพื่อน...แต่เราเป็นตั้งเพื่อนต่างหาก...
เพราะเพื่อนมีความสำคัญมากๆ...มากจนบางคนแยกไม่ออก
เอาไปเปรียบเทียบกะแฟน ว่าอะไรสำคัญกว่ากัน...ทั้งๆ ที่มันคนละเรื่องกันเลย...

แต่เมื่อเวลาที่เราอยู่ในห้วงของความรัก...
เพื่อน...จะกลายเป็นส่วนเกินของโลกส่วนตัวเราทันที...
ไอเพื่อนสนิทเรา มันคงจะชินแล้ว...
ที่เวลาเรามีรักทีไร เราก็จะห่างๆ มันไปทุกที...
เวลาที่จะกลับมานึกถึงมันได้อีกที...ก็ตอนอกหักนู่นแหละ...

ก็เคยคิดเหมือนกันนะ...ถ้าเราเป็นมัน จะรู้สึกยังไง...
คงจะประมาณว่า..."แม่ม...พอมีแฟนก็ลืมเพื่อน"...
"กะเพื่อนไม่เคยช่วยไรเลย ทีกะแฟนแทบถวายหัว"...
"ต้องเลิกกะแฟนก่อนถึงจะจำเบอร์โทรเพื่อนได้ใช่ไหม"...

คิดๆ ดูแล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ...
เพราะเวลาที่กำลังมีความสุขในห้วงของความรัก...
ก็แทบไม่ได้จะไปเที่ยวไหนกับมันเลย...
นานๆ ถึงจะได้คุยกันที...

แต่พอผิดหวัง พอเจ็บตัวขึ้นมา...
นาทีนั้นอยากกดโทรศัพท์ไปหามันก่อน...
อยากให้มันรับโทรศัพท์ก่อน...
ซึ่งบางทีมันนอนไปแล้ว เราก็จะไล่มันกลับไปนอน...
ไม่ต้องตื่นขึ้นมาฟังเรื่องราวใดๆ ทั้งนั้น...
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แค่มันรับโทรศัพท์ ก็พอแล้ว...

แบบนี้ละมั้งที่เค้าว่า... 'เพื่อน คือคนที่สามารถนั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่พูดอะไรสักคำ'...
'แต่ลุกจากกันไปได้เหมือนคุยกันไปนับล้านคำ'...

แต่แทนที่มันจะด่าเราว่า อกหักแล้วค่อยนึกถึงเพื่อน...
กลับกลายเป็นว่า..."รู้ไหมว่าเพื่อนดีใจแค่ไหน"...
"ที่เวลาเพื่อนเสียใจ"..."เราเป็นคนแรกที่นึกถึง"...

นี่แหละที่บอกว่า...'เพื่อน'...
'คือคนที่เมื่อเราสุข เราไม่เห็นมันอยู่ในสายตา'...
'แต่เป็นคนไม่มีวันปล่อยให้เราล้มลง
ไม่ว่าเราจะไปเจ็บมาจากไหน...